Η Γιαγιά μου η Βασιλική: Η Αθόρυβη Αγάπη

Είχα την ευτυχία να μεγαλώσω μαζί σου. Τα τρία μικρά δωμάτια του σπιτιού μας στέγαζαν μια οικογένεια 6μελή και σένα, αγαπημένη μου γιαγιά.

Στα χρόνια μου τα παιδικά, αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου η διακριτική σου παρουσία, η αθόρυβη προσφορά σου, η αμέριστη αγάπη σου.

Σε βλέπω να πλέκεις, να πλέκεις τα χειμωνιάτικά μας μπλουζιά ακούραστα, και δίπλα σου εμείς να μη χορταίνουμε τα όμορφα χρώματα και να παρακολουθούμε τον τρόπο που τα αδύνατα χεράκια σου έπιαναν το δίχρωμο πάντα μαλλί και συνταίριαζαν πλέξεις διαφορετικές.

Και το πλέξιμο πλεκόταν με ιστορίες, πολλές ιστορίες για τα δικά σου παιδικάτα, για τα δύσκολα, για τις στιγμές σου τις όμορφες, για του κόσμου τα άδικα.....

Και το μυαλό μου ταξίδευε και σε έβλεπα, ναι, σ' "έβλεπα" στα τοτινά σου χρόνια να παλεύεις παλληκαρήσια και έπαιρνα μαθήματα ζωής.

Κάθε που έπιανε το κρύο του χειμώνα δεν ήταν μόνο τα μπλουζιά σου που μας ζέσταιναν, ήταν η αγάπη που τα 'χες ποτισμένα.

Θυμάμαι....

Στα χρόνια της χούντας σπινά - σπινά* και τρυφερά μου ΄λεγες πως Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που αγαπάει Θεό, Πατρίδα και το Δίκιο και αυτές σου οι κουβέντες ειπωμένες με καρδιά, σφράγισαν όλη μου τη ζωή...

και μου 'λεγες για τον Λευτεράκη**, και γέμιζες την ψυχή μου με αγάπη για την Δημοκρατία και το μυαλό μου με την επιθυμία να μάθω, να μάθω την Ιστορία μας...

Πολλά ακόμα έχω να σου πω... αλλά για σήμερα θα μείνω σ' αυτά

και σε ένα ακόμα:

Σε αγαπάω, γιαγιά Βασιλική, σε αγαπάω και σε ευχαριστώ....

Το Χαμομηλάκι

* με σιγανή φωνή
** τον Ελευθέριο Βενιζέλο

Απόψε, θα μου τα πω «ντεμοντέ»

 Σε μένα τα λέω... 

Απλά, σταράτα και «ντεμοντέ» θα μου τα πω απόψε.
Μέσα σ' αυτό το χάλι που ζούμε, που της μόδας έγινε το «δουλεύω για την πάρτη μου», συλλογίσου ότι σε συμφέρει να σκέφτεσαι και να πράττεις «ντεμοντέ»

Το «μοδάτο» «εγώ βολεύτηκα, το δικό μου σπίτι δεν θα μου το πάρουν, το δικό μου δάνειο μπόρεσα και το ξεχρέωσα» μην το λες και ούτε καν να το σκέφτεσαι.
Μη σκεφτείς και μην πεις «ας πρόσεχαν, ας φρόντιζαν...»

Το μοναδικό ασθενοφόρο που άργησε ή που ποτέ δεν έφτασε, σε αφορά άμεσα.
Σήμερα αυτός, αύριο εσύ... ποιος ξέρει;
Όποτε ακούς για άνεργους ή κακοπληρωμένους ανθρώπους... μην πεις «ας πρόσεχαν, εγώ τα βόλεψα τα δικά μου παιδιά», είναι Ύβρις.

Το παιδί που υποσιτίζεται, που κακοποιείται, που αδικείται είναι το δικό σου παιδί. 

Τα μίζερα νιάτα, που έμαθαν να αρκούνται σε κρατικά χαρτζιλίκια, είναι τα χαμένα νιάτα των δικών σου παιδιών.

Αν δεις τη γνωστή σου να πληρώνει, μετρώντας και ξαναμετρώντας τα λιγοστά της κέρματα, μια ντομάτα, δυο πατάτες, δυο κολοκυθάκια, μην πεις «δεν με αφορά»...

Μπορεί να έχεις κάνει τα κουμάντα σου, μπορεί τα «έχει» σου να είναι πολλά, αλλά σε αφορά άμεσα η καταραμένη φτώχεια που σε περιβάλλει.

Αν καίγεται του διπλανού σου το σπίτι, ή πλειστηριάζεται η ζωή του όλη (το ίδιο κάνει), σε αφορά.... κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον, σε καιρούς και περιστάσεις τόσο ρευστές και δυσοίωνες

Το Χαμομηλάκι

Δεδούση Βασιλική — Αντωνυμία

— Κοίτα! Μικροί... μεγάλοι... μια παρέα!
— Να 'χουν να θυμούνται, να 'χουν να τους θυμούνται....

 tetradia

Η μεγάλη Επαγρύπνηση

Να, και μες στο μεσονύχτι ο Νυμφίος έρχεται!
Ευτυχισμένος ο δούλος αυτός
που ξάγρυπνο θε να τον εύρει
ανάξιος, όμως, ο άλλος
που θα τον εύρει ράθυμο.

Ψυχή μου, πρόσεχε, μη και σε καταβάλλει ο ύπνος
και παραδοθείς στο θάνατο,
αλλά ξάγρυπνη μείνε,
επαγρύπνησε
και φώναξε με όλη σου τη δύναμη:

Άγιος, άγιος, άγιος είσαι Εσύ, ο Θεός μας!
Με τις μεσιτείες της Θεοτόκου
σώσε μας και λύτρωσέ μας!

Βασιλική Π. Δεδούση

Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται...

Το Χαμομηλάκι