2007-12-10

ΣΥΝΕΙΜΙ ΤΙΝΙ

ΣΥΝ και ΕΙΜΙ και ΤΙΝΙ
Λέξεις τρεις,
πλούτος αμύθητος νοημάτων.
Σύνειμί τινι
ΣΥΝ:
το θετικό, το επιπλέον,
αυτό που προστίθεται
και προσθέτει.
Προστιθέμενο, ενώνεται,
τελειώνει και τελειούται.
Η ερωτικότερη των προθέσεων,
τρία γράμματα που κάνουν τη διαφορά.
Μετουσιώνουν,
τον άνθρωπο σε συνάνθρωπο,
την ομιλία σε συνομιλία
την κίνηση σε συγκίνηση
τον πόνο σε συμπόνια.
Από το τρέφομαι
γεννούν το σύντροφο,
από το πάσχω,
το συμπάσχω, τη συμπάθεια.
Από το πλέω
το συμπλέω
ΕΙΜΙ:
η ουσία των όντων,
όλων των όντων
που μπορούν να δηλώσουν:
ειμί, υπάρχω, υφίσταμαι.
Από αυτό,το ΟΝ το υπέρτατο
το αιώνιο και άφθαρτο
«τό κινούν ακίνητον…»
Από αυτό,
η ουσία,
η αληθινή φύση των πάντων.
Σειρά της δοτικής
(της πτώσης του «διδόναι και δίδοσθαι»)
να συμπληρώσει, να συγκρατήσει,
να συνδέσει, να συγκροτήσει…
ΣΥΝΕΙΜΙ ΤΙΝΙ
Δεν είμαι, έτσι απλά, με κάποιον.
Για να είμαι «σύν τινι»
θα πρέπεινα δοθώ
και να λάβω.
Αυτή είναι η ουσία της συνουσίας.
Αυτός που είναι μαζί σου,
Δεν είναι κατ’ ανάγκη
σύντροφός σου.
Ο σύντροφος «συν - τρέφεται» σοι
με τους ίδιους πόθους
τις ίδιες ελπίδες.
Δεν τρέφεται από τις σάρκες σου.
Δεν απομυζά την ελευθερία σου.
Tα ηδονικά εδέσματα,
που η ζωή απλώνει μπροστά σας
απολαμβάνει να μοιράζεται μαζί σου
και συμπάσχει «σοι»
στα αντίξοα.
Οι συνόντες τω Σωκράτη
Δεν ήσαν όσοι τυχαία τον συναντούσαν.
Ήσαν οι μαθητές του,
οι λάτρεις,
οι κοινωνοί,
οι μέτοχοι του πνεύματός του.
Προσοχή:
Η «από» (το πλην) και το α το στερητικό,
μας την έχουν στημένη
Για να αφαιρέσουν
Να απομονώσουν
Να απομακρύνουν
Να αποξενώσουν
Δ.Β.

2007-08-24

Βασιλική Π. Δεδούση — Ελλάδα, «Γη του πυρός...»

Μαύρη Παρασκευή του 2007
Πατρίδα μας,
τα χαρακωμένα πρόσωπα
απ’ τις ανελέητες αχτίνες
στις λιόπυρες αρένες της Δήμητρας. 
Πατρίδα μας,
οι ρόζοι στα χέρια, 
π' απλώνονται
ανοιγμένα σε δέηση απόγνωσης.

Πατρίδα μας,
το κατακόκκινο πονεμένο βλέμμα
που αντιφεγγίζει τις παμφάγες φλόγες.

Πατρίδα μας, και ψυχή της,
οι στάχτες της ΜΑΝΑΣ
που καλύπτουν προστατευτικά
τα χαμομηλάκια της,
τα άνθια της ζωής της,
εκεί… εκεί…, στον ελαιώνα
του Μαρτυρίου....
Βασιλική Π. Δεδούση

2007-05-13

Μάνα, σε αγαπάμε!

Δαμήτηρ...
Γαία Μητέρα...

Μάνα Γη...
Προαιώνων αρχέτυπο,
ταυτόχρονο με την εμφάνιση του ανθρώπου.
Δαμήτηρ
ο πρώτος αποδέκτης λατρείας
τα πρώτα, πρωτόγονα ειδώλια
αφιερωμένα σε σένα.

Από τα σπλάχνα σου η ιστορία των ανθρώπων
Εσύ, η ίδια, η Ιστορία τους.

Οι δικοί σου καρποί ανθίζουν, Μάνα...
τα άνθη,
όλα τα υπόλοιπα άνθη
της Μάνας Γης,
γίνονται καρποί.

Μάνα,
σε αγαπάμε...

είσαι η γη μας,
τα βρεφικά μας όνειρα,
τα παιδικά μας ταξίδια...

Μάνα,
σε αγαπάμε...

ανάστησε η αγκαλιά σου τις αισθήσεις
και τα συναισθήματά μας,
το κούρνιαγμα στον κόρφο σου,
το προστατευτικό,
μας ανάθρεψε.

Μάνα,
σε αγαπάμε...

το χαμόγελο, και το βλέμμα
και η Αγάπη σου
μας γαλήνευαν
και βλαστήσαμε...

Μάνα,
σε αγαπάμε,

η φωνή σου,
το πρώτα τραγουδιστά
λογάκια μας
και η Αγάπη σου
το στήριγμά μας
το παντοτεινό.

ΜΑΝΑ
ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ


Βασιλική Π. Δεδούση

2007-04-05

Τα βάσανά τους υπόθεση όλων μας...

Μετά τη Σταύρωση
μετά τον πόνο,
το άδικο μαρτύριο,
η Ανάσταση,
η απέραντη χαρά,
η Λύτρωση....
Από το Σταυρό Του
η ευτυχία μας...
στο χαμόγελό τους,
η χαρά μας....
Τα βάσανά τους
υπόθεση όλων μας.

Όλοι μας,
σαν το Σίμωνα,
ας ελαφρύνουμε
το βάρος απ' τους ώμους τους
το ασήκωτο,
χωρίς φόβο,
-αυτά σταυρώνονται-....

Αρκεί ν' απλώσουμε το χέρι
για ένα χάδι στα μαλλάκια,
και πίσω από την πλάτη
ένα δωράκι-έκπληξη να κρύψουμε
ένα δωράκι-χαμόγελο,
για ένα παιδί -χαμομηλάκι,
-γνωστό ή άγνωστο-
δικό μας παιδί,
καταδικό μας,
παιδί της καρδιάς μας.

Ο ρόλος των Αγγέλων, δικός μας
κατ' ανάθεση ευλογημένη....
Βασιλική Π. Δεδούση

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ

το χαμομηλάκι

πρώτη ανάρτηση Πάσχα 2007 (5 Απριλίου)

2007-01-10

«Μανάδες» — σα δε ντρεπόμαστε...

«μανάδες»
Οι ειδήσεις φρέσκες, κραυγαλέες, επίκαιρες, στα πλαίσια του γενικού «μπάχαλου» και της διαφθοράς που δε λανθάνει, αλλά μπροστά από τα μάτια των εθελοτυφλούντων περνάει απαρατήρητη.
.
Περίπτωση 1η
Χτυπάει το τηλέφωνο
— Κυρία μου, το παιδί σας συνελήφθη για συμμετοχή σε ληστεία.
— Μπα;; και είναι λόγος αυτός να με ξυπνήσετε;;;
Κοιμάμαι, κύριε, έχω πέσει σε νάρκη πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Ούτε που το κατάλαβα ότι γέννησα παιδί. Πόσο χρονών είπατε ότι είναι; Δεκαπέντε; Περίεργο, δε θυμάμαι να τάισα, να αγκάλιασα, να φρόντισα, να αγάπησα κάποιο παιδί. Κοιμάμαι, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κοιμάμαι. Ακόμα και όταν κάνω τη ζωή μου, κοιμάμαι τον ύπνο του αδίκου. Το "δικό μου" παιδί συλλάβατε για ληστεία;; Κάτι γέννησα πριν δεκαπέντε χρόνια...παιδί ήταν;; Ειλικρινά δεν το κατάλαβα. Αφήστε με ήσυχη να συνεχίσω τον ύπνο μου....

Περίπτωση 2η

«μάνα» ετών 32 διαθέτει κόρη δώδεκα (12) ετών, σε «κυρίους καθωσπρέπει», κατά προτίμηση άνω των 65, με χοντρό πορτοφόλι. Η «μάνα» διακατέχεται από λεφτά αισθήματα, έχει εντρυφήσει στα περί των δυσκολιών του βίου και κατόπιν ωρίμου σκέψεως αποφασίζει να ξεπουλήσει με "πόνο καρδιάς" αβάσταχτο αυτό που, στο κάτω-κάτω της γραφής, της ανήκει απόλυτα και αποκλειστικά, το κορίτσι της, τώρα που είναι ό,τι πρέπει, πριν πατήσει τα δεκατρία (13) και μπαγιατέψει....
«Γιατί καλέ;; εγώ δεν το γέννησα;; τι ζόρι τραβάτε;;»

Μέλισσα

2007-01-08

Τριάντα εφτά στα εκατό… (37%...)

Μέχρι τα χρόνια τους τα δώδεκα,
ποικιλότροπα κακοποιούνται.
Το ποσοστό αγγίζει το 37%, εδώ στην πατρίδα μας,
που γέννησε τη φιλοσοφία
που δίδαξε τον πολιτισμό, που πρώτη διακήρυξε 
- μέσω των σοφιστών - τα ανθρώπινα δικαιώματα,
που ο ανθρωπισμός ήταν η πεμπτουσία
των αιώνιων αξιών της,
εδώ, στη μάνα της ελευθερίας και της «αιδούς»,
κακοποιούνται παιδιά.
Οι μικρές ζωές τους κονταίνουν,
στενεύουν οι ορίζοντες
και οι προοπτικές τους διαγράφονται δυσοίωνες.

Οι στατιστικές έρευνες, με ψυχρούς υπολογισμούς,
λογαριάζουν, συμπεραίνουν….
Πείτε μας, ερευνητές
βρείτε τα δεδομένα,
βάλτε τα στις «καρδιές» των υπολογιστών σας
και πείτε μας, μιλήστε
για τις άγρυπνες νύχτες
καθενός παιδιού χωριστά
για τους μαρτυρικούς
εφιάλτες….
  
Πείτε μας, ποια τύχη τα περιμένει.
Αποκαλύψτε μας σε ποσοστά, έστω,
πόσα από αυτά γλιτώνουν
από τον άσβεστο κίνδυνο που ελλοχεύει
σε κάθε βήμα τους ασταθές,
κάθε που σουρουπώνει
και ζωντανεύουν οι αναμνήσεις απειλητικές,
της βίας των βιασμών που βίωσαν
πριν
ή μέχρι τα χρόνια τους τα δώδεκα. 

Διαδώστε,
στην «εν πλήρη αφασία» κοινωνία μας,
τα ποσοστά θάρρους και γενναιότητας που απαιτούνται
τα ποσοστά παιδείας και Αγάπης που χρειάζονται
για να επιβιώσει,
να ορθοποδήσει,
να ευτυχήσει
αυτό το 37%
των άφτερων αγγέλων, που απαρατήρητο
κυκλοφορεί ανάμεσά μας.
Βασιλική Π. Δεδούση
Βασιλεία