ΜΕΔΟΥΣΕΣ... Έχει πανσέληνο απόψε... είναι ωραία;;;

 

Πέρασε ένας χρόνος από τον πόλεμο στο Λίβανο. 
Ένας χρόνος από τότε που έχασαν τη ζωή τους και άλλες αθώες ψυχούλες. 
Το βράδυ της Αυγουστιάτικης περσινής πανσελήνου, γράφτηκαν οι παρακάτω σκέψεις, 09/08/2006

Μέδουσες...
«Μέδουσες κατακλύζουν τις θάλασσες. Η υπερθέρμανση του πλανήτη προκάλεσε τη μαζική τους εισβολή στη Μεσόγειο»
(σημερινό φύλλο (09/08/2006) της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ)

Σιγά την είδηση!!! Που να ψάξεις τώρα να τη βρεις, κάπου στη 57 σελίδα...
κάνει και ζέστη...
Αύγουστος βλέπεις ο μήνας των διακοπών.
Ο μήνας που τα πάντα διακόπτουμε,
ακόμα και τη διαδικασία της υποτυπώδους σκέψης.
Μέδουσες... η φυσαλία και η μοβ, που προκαλούν...
ποιος νοιάζεται τώρα τι προκαλούν;
κάπου εκεί το είδα, στην 57 σελίδα...

Μέδουσες και στο πρωτοσέλιδο.
Άλλου είδους αυτές, του χειρίστου,
λες και τις ξέρασε η υπερθερμαρμένη καρδιά της κόλασης.
«Θα βομβαρδίζουμε ό,τι κινείται» (!!!)
Καλωσύνη τους!!!
Οι 37 ψυχούλες τις προάλλες
δεν κινούνταν στο καταφύγιο της απελπισίας.
Σφιχταγκαλιασμένες από τον «λυσιμελή» τρόμο...
δεν κινούνταν....

Έχει πανσέληνο απόψε.
Πάρτι στις παραλίες, φωτιές...
Και γύρω τους καρδιές, ερωτευμένες και μη...
Πλήθος οι αγωνιούντες να καμακώσουν
καμιά ξέμπαρκη βορειοευρωπαία...
Καυτός ο Αύγουστος
Βουλιάζουν τα νησιά
Ποιος νοιάζεται για Μέδουσες; Ποιος; Ποιος;
Κανένας.

Η αηδιαστική, γλοιώδης ζελατίνα, κάθε χρώματος
σαν να ταιριάζει με το όλο κλίμα...
Δίπλα, παραδίπλα και ολόγυρα
στα trendy μπαράκια,
μπιτάκια συνοδεύουν άλλες έγνοιες...
Άραγε θα σερβιριστεί η chimay σωστά και στο σωστό ποτήρι;;(!!)

Εεεεεε σεις!!! 37 ψυχούλες έφυγαν από το δάγκωμα
της Μητέρας όλων των Μεδουσών...
Πόσα ακόμα;; πόσα;;
Το μάτι της ατομικής μας μέδουσας
κολλημένο στις moet,
στα vino spumante,
στα frozen daiquiris
και στις χαριτωμένες φραουλίτσες τους!!!
Αυτά εκεί θα είναι... και θα είναι.
Δε φεύγουν.
Εσείς σηκωθείτε,
πριν η Μέδουσά σας,
σας παραλύσει εντελώς και σας αφομοιώσει...

Μη θεωρείτε γραφικά τα λόγια αυτά.
Τα γράφει κάποια που την τρελαίνει η τόση ομαδική απάθεια.
Που την κουράζουν τα χιλιάδες πλοκάμια των μεδουσών.
Που είναι έτοιμη να κατεβεί σε μια μοναχική πορεία διαμαρτυρίας.
Κάντε τη σωστή κίνηση μέσα στην Αυγουστιάτικη αποχαύνωση.
Απολυμάνετε το μυαλό από τα τοξικά.

Στρογγυλέψτε τις γωνιές της καρδιάς για να χωρέσει λίγη Αγάπη...

Δεν είναι πυροτεχνήματα προς τέρψιν των λουομένων
οι πύραυλοι και οι οβίδες
Δεν είναι τα εφέ των διακοπών σας
οι εκρήξεις που διαμελίζουν την αθωότητα....
Με την ανοχή μας γίνονται όλα
Με την ανοχή των μουδιασμένων,
άχρηστων μυαλών μας
από το άγγιγμα της ΜΕΔΟΥΣΑΣ.

09/08/2006
το χαμομηλάκι

έχει πανσέληνο…

Μέσα στο αυγουστιάτικο καταμεσήμερο, βρέθηκε η ΖΩΗ ξαπλωμένη σε τόπο ακαθόριστο βαριεστημένη, λες, και για ελάχιστες στιγμές ήταν σε αδράνεια. Σηκώθηκε αργά, νωχελικά.

Δεν ήταν ούτε νέα ούτε γριά, ούτε άσχημη ούτε όμορφη, φιγούρα και αυτή ακαθόριστη. Έπιασε με τα δυο της τα χέρια στο ύψος της μέσης της το φαρδύ πολύχρωμο φόρεμά της και με ημικυκλικές κινήσεις το τίναξε.

Από τις μαύρες πτυχές του, ψυχές πήραν το δρόμο για επάνω…από τις κόκκινες, αίμα, ρυάκια πλατιά από αίμα κύλησαν… από τις γκρίζες, πνιχτές φωνές αγωνίας ανθρώπινης, ουρλιαχτά πόνου και απόγνωσης ξεχύθηκαν στο χώρο… ο μήνας είχε 14…. Το παράκανα, σκέφτηκε, χωρίς ίχνος λύπης να αισθανθεί. Χάλασε η ισορροπία… πλήθυνε το κακό και οι συμφορές… θα δώσω τρεις στιγμές, τρεις ευκαιρίες και… όποιος προλάβει.

Άπλωσε το χέρι και η πρώτη στιγμή δόθηκε. Ένα ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ κάπου και παντού στη γη. Ένα ηλιοβασίλεμα διαρκείας σαν αυτό που βλέπουν όσοι δυτικά ταξιδεύουν με αεροπλάνο την ώρα που πέφτει ο ήλιος. Γέμισε η φύση χρώματα ζεστά και γήινα, γέμισε η γη από την ώρα της αλήθειας.

Μας βρήκε αγκαλιά η πρώτη στιγμή και είδα τα χρώματα της δύσης μέσα στα μάτια σου, τα είδα πάνω στο σώμα σου. Είδα την αλήθεια μέσα στην ψυχή σου. Μαζί αγκαλιασμένοι (ντυμένοι ή γυμνοί, δεν έχει σημασία) σε μια παραλία του κόσμου.

Τη στιγμή αυτή έχασε τη μιλιά της η ανθρωπότητα και μέσα στην απόλυτη σιωπή ένα συναίσθημα κυριάρχησε, η ΕΛΠΙΔΑ γεννημένη από την ανακούφιση που αφήνουν τα δύσκολα όταν τελειώνουν, και η προσμονή του καλύτερου. Για μια μοναδική στιγμή όλοι ήλπισαν ότι, δεν μπορεί, κάτι καλό τους περιμένει.

Αγκαλιασμένους μας πήρε ο ύπνος και μετά τα μεσάνυχτα: «ματάκια μου… έχει πανσέληνο…» η δεύτερη στιγμή… πόση ΑΓΑΠΗ Θεέ μου και το χρώμα της ασημένιο ή χρυσαφί, γλυκό, απλώνεται παντού και γλυκαίνει τις ψυχές κατακλύζοντας  τα πάντα. Κουρνιάζω στην αγκαλιά σου και βυθίζομαι σε μια ανείπωτη ευδαιμονία. Η αγάπη, ο συνεκτικός μας δεσμός απλώνεται αργά, ήρεμα σε όλη τη γη και την τρίτη στιγμή, την ώρα που χάραζε, ο χρόνος πάλι σταμάτησε… «κοίτα, αφέντη μου, ξημερώνει»….

Μακριά στην Ινδία ένας πατέρας

βγάζει από το λάκκο το νεογέννητο κοριτσάκι του

και το αγκαλιάζει…

Κάπου στο Πακιστάν…

κλείνουν οι πληγές

στα χεράκια των ανήλικων κατασκευαστών

των χαλιών που απλώνουμε

στα μικροαστικά, ματαιόδοξα σαλόνια μας.

Οι πέτρες γυρίζουν στα χέρια

των αυτόκλητων εκτελεστών

κάπου στο Ζαΐρ…

όπλα φεύγουν από τα χέρια…

στην Αιθιοπία οι κούπες γεμίζουν με νερό …

……………………………………………………..

……………………………………………………..

Για μια στιγμή, μια μοναδική στιγμή, το καλό γενικεύτηκε…

Βασιλική Δεδούση — ΟΛΥΜΠΙΑ Στο χώρο αυτό, η νίκη περπατά ξυπόλητη, αρκεί τα 'χνάρια της να ψάξεις.

Ολυμπια 1, Κωνσταντίνος Μαλέας

Στο χώρο αυτό, και οι πέτρες μιλούν,

αρκεί την λαλιά τους να κατέχεις.

Στο χώρο αυτό, το χώμα είναι ζεστό,

αρκεί γονατιστός να το αγγίξεις.

Στο χώρο αυτό, η φλόγα αγρυπνεί,

αρκεί στο μεγαλείο της τη ματιά σου να γυρίσεις.

Στο χώρο αυτό, το ΕΥΓΕ αντηχεί,

αρκεί στην αντήχηση την ακοή σου να στήσεις.

Στο χώρο αυτό, η νίκη περπατά ξυπόλητη,

αρκεί τα 'χνάρια της να ψάξεις.

Στο χώρο αυτό, η δόξα με εσθήτα περιφέρεται,

αρκεί ανάργυρος στο στίβο να κατέβεις.

Στο χώρο αυτό, αλλιώς ο αγέρας σε τυλίγει,

αρκεί το πετσί σου να τον νιώσει.

Στο χώρο αυτό, αλλιώς ο ήλιος σε ντύνει,

αρκεί γυμνός απ' όλα να μείνεις.

Στο χώρο αυτό, αλλιώς οι παλμοί σου χτυπούν,

αρκεί στην καρδιά το χέρι να βάλεις.

Βασιλική Π. Δεδούση

                        

Καθημερινά

9:44 πμ

Η ευτυχία είναι απλή

Για ήχο της έχει το θρόισμα που ακούγεται

καθώς απλώνεις το λινό τραπεζομάντιλο

τις καθημερινές.

Καθώς στολίζεις το πιάτο

απ΄το καλό σερβίτσιο

μια Δευτέρα,

καθώς γεμίζεις

το κολονάτο ποτήρι

μια Τετάρτη βράδυ

με κρασί φυλαγμένο

για χάρη του.

Μοιάζει με το χαμόγελό σου

καθώς

τακτοποιείς δυο τριαντάφυλλα

για να αναπαύεται πάνω τους

η ματιά του.

 10:39 πμ

Στα δύσβατα μονοπάτια

του δρυμώνα της ψυχής σου,

τα λόγια του,

άλλοτε

αύρα καθαρού οξυγόνου,

άλλοτε

ξαφνικές ριπές ανέμου,

διώχνουν

τις σκιές του φόβου.

Το βλέμμα του,

χάδι τρυφερό

και η αγάπη του

λύτρωση.

27 Apr 2004

Βασιλική Δεδούση — Εργογραφία

Αίμα αθώων.... Αίμα αθώον....

Άξιον Αγάπης

Απ’ τα σοκάκια στο ξέφωτο

Απόψε ΠΡΕΠΕΙ να ΒΓΩ και να διασκεδάσω...  

Αρτιμελείς στο σώμα, ανάπηροι στην ψυχή…

Άστικτο δράμα

Αφιερωμένο στους Έλληνες ναυτικούς, που γιορτάζουν σήμερα

Για τα λεφτά τα κάνεις όλα ...

Για την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης

Γιορτάζει η Μητέρα!!

Γιώργος Σεφέρης Η «αρματωσιά» της αγάπης

Εαρινόν ή Της ζωής το ξανάνιωμα

Εικοσιένας Άγγελοι

Εκκλησιαστής 5, 9-19: ᾿Αγαπῶν ἀργύριον οὐ πλησθήσεται ἀργυρίου·

Εκκρεμότητες

Ένα βλέμμα, ένα χάδι κι ένα χαμόγελο ...

ενώ θα μπορούσα τον κόσμο ν' αλλάξω ...» (Homo Parafronus)

Ερμή, πέτα και φύγε...

Έρωτας: Το παιδί του Πλούτου και της Φτώχειας! Φιλοσοφία για παιδιά

Ευτυχής ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος

Η ευτυχία είναι απλή, σαν τη σκέψη ενός παιδιού 

Η Μανούλα δε βλέπει ...

Η Πανδώρα και το τραγούδι του γιατρού

Η Πατρίδα μας... γη του πυρός

Η σύναξη ...

Η ψυχή του ναυτικού

Ηλίανθοι

Θα 'χει πανσέληνο απόψε.... Θα 'ναι ωραία;;;

Θέλω ένα σπίτι με χαρά ...

Καθημερινά 

Καληνύχτα.... Καλημέρα....

Κι από 'κείνη τη στιγμή, άρχισε ο κόσμος ν' αλλάζει...

Μάθε ν' ακούς ...

Μάνα της Καρδιάς

Μάνα, σε αγαπάμε...

Μανούλα, σε αγαπάμε

Με λένε αγάπη

Με ποιο δικαίωμα;;

Μεγάλη Παρασκευή: Παγκόσμια Ημέρα Αποξένωσης

ΜΕΔΟΥΣΕΣ... Έχει πανσέληνο απόψε... είναι ωραία;;;

Νηνεμία» - Απόδραση από τη μοναξιά των εορτών

Ο Ιδανικός Άνθρωπος βρίσκεται μέσα μας  

Ο Καλός ο Δάσκαλος...  

Ο Στερόπης, ο Βρόντης και ο Άργης

Ο Χάρτινος Αετός

Ό,τι Αγαπώ...

Οι «Αρτιμελείς»...

Οι νταήδες της Εξουσίας

Οι Πανανθρώπινες Αξίες - 17 Νοέμβρη 1973, 4 Ιουνίου 1989

Όλο, όλο

ΟΛΥΜΠΙΑ Στο χώρο αυτό, η νίκη περπατά ξυπόλητη

Όσοι δεν πήραν ΑΓΑΠΗ ...

Όταν Άγγελοι κλαίνε...

ΟΧΙ»

Παγκόσμια Ημέρα της Νεότητας

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΕΞ;;

Προμηθεύς Πυρφόρος - Τιμῶντας τόν Αἰσχύλο

• Έρως Ανάδοχος
• Το τραγούδι του γεωργού 
• Το Τραγούδι της Μάνας

Σ΄ αγαπώ, μη φοβάσαι μικρό μου

Σathentrepomaste" Συνταγή για ένα υπέροχο "γλύκισμα..."...

Σσσσσ.... μη με ρωτάς, μην ψάχνεις...

Στα ξεχωριστά παιδιά

Στη γιορτή σου, σήμερα, Μανούλα...

Στη λιμνούλα με τα νούφαρα - Ένα οικολογικό «παραμύθι»

Στη Σοφία...

Στη φαιά γη των Λαιστρυγόνων

Στης Αγάπης το άβατο

Στις 100 μέρες ζωής της συντροφιάς μας

Στον Πευκιά μου

Σύνειμί τινι (Το συντακτικό... αλλιώς)

Τα "Θρασύμια"

Τα χαμομηλάκια με το καπελάκι του ήλιου...

Το "παραμύθι" του παππού Πρωταγόρα Ένα "παραμύθι" 2.400 χρόνων

Το άγος και το μέλος

Του Μάη 13, γιορτάζει η Μητέρα

Τριάντα εφτά στα εκατό (37%)

2016-04-24, «ὡς οἱ παῖδες»

2017-04-04, Sara Teasdale — There will come soft rains, Μετάφραση

Για να μην ξεχνάμε και ξεχνιόμαστε ...

Για να μην ξεχνάμε και ξεχνιόμαστε,

γιατί αυτός που λησμονεί λησμονιέται.

      Τις τελευταίες τέσσερις μέρες σε όλα τα κανάλια, σε πρώτο πλάνο ο Β. Κοντογιαννόπουλος, η τελευταία επιλογή του Πρωθυπουργού. Μειλίχιο το ύφος του, θέλει (θέλουν) να μας κάνει να τον δούμε ως μετριοπαθή πολιτικό, τον πολιτικό της «μέσης οδού», τον κεντρώο, με τους χαμηλούς τόνους.

     Ναι, είναι συνετός ο Κοντογιαννόπουλος, που επί της θητείας του στο Υπουργείο Παιδείας, ο Τεμπονέρας δολοφονήθηκε εν ψυχρώ.

     Ναι είναι συνετός ο Βασίλης που επί υπουργίας του, στη μεγάλη διαδήλωση των Εκπαιδευτικών και των μαθητών, κάηκαν συνάνθρωποί μας στο κέντρο της Ομόνοιας.

     Είναι συναινετικός ο Κοντογιαννόπουλος που δεν καταδεχόταν να συνομιλήσει με την ΟΛΜΕ.

     Είναι χαμηλών τόνων ο νέος υφυπουργός μας που μας επιστράτευσε!! Και δεν είναι μόνο αυτή του η ενέργεια κατακριτέα. Έδωσε εντολές στους γαλάζιους, οι πράσινοι να παρουσιαστούν (με την απειλή της απόλυσης αν δεν το κάναμε) στα εξεταστικά κέντρα, αλλά να μη χρησιμοποιηθούν στη όλη διαδικασία. Να παραμείνουν φρουρούμενοι στα προαύλια, διότι η κακοήθειά τους θα τους οδηγούσε στο να υπονομεύσουν τις Πανελλήνιες εξετάσεις!!!
  

      Ομολογώ ότι ήμουν από τις τυχερές, αφού δεν πήγα όπως άλλοι πράσινοι στο Μενίδι για τις εξετάσεις, αλλά στο 1^ο Λύκειο Αμαρουσίου. Και ακούστε, φίλοι μου, τι έζησα εκεί. Από τον αφόρητο καύσωνα, το άγχος και τη στεναχώρια, συνάδερφος πέθανε μπροστά μου, έξω από το σχολείο, στο πραύλιο. Η αντίδραση των εκλεκτών του Κοντογιαννόπουλου, ήταν η ακόλουθη. Πρέπει να φροντίσουμε αμέσως να αντικατασταθεί για να μην καθυστερήσουν οι εξετάσεις!!! Αυτό ειπώθηκε από την Πρόεδρο του κέντρου τη στιγμή που ο συνάδερφος ψυχορραγούσε. Εγώ κατάλαβα ότι πέθανε (είδα όλες τις ενδείξεις…) και  έκλαψα για το συνάδερφο, για τα χάλια μας, για το κωλοσύστημα. Η αγανάκτησή μου τώρα που τα γράφω είναι ακριβώς η ίδια όπως τότε. Μετά από μια βδομάδα, άλλος συνάδερφος, χημικός, πέθανε στο διορθωτικό κέντρο από την πίεση και το στρες. Άφησε τρία παιδιά και μαζέψαμε χρήματα την ίδια στιγμή για να τον κηδέψουμε. Και πάλι οι εκλεκτοί του Βασίλη πάσχισαν να μην πάρει έκταση το γεγονός, και με συνεχή παρακολούθηση μας πίεζαν για να προχωρήσει η διόρθωση!!! Δε θα ξεχάσω ότι ο ιδρώτας μας έμπαινε στα μάτια μας που θόλωναν, έβρεχε τα γραπτά των παιδιών… Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω αν έτσουζαν τα μάτια μου από τον ιδρώτα ή από τα δάκρυα…ήρθε το ασθενοφόρο, έληξε το θέμα….

(Δεν μπορώ να συνεχίσω… ίσως αργότερα σας γράψω και άλλα)

φιλικά

Βάσω

Βασιλική Δεδούση — 13/04/2003

Στην πιο γλυκιά ώρα της μέρας

ένα κομμάτι τ' Ουρανού διάπλατα άνοιξε.

Εικοσιένας Άγγελοι πήραν το δρόμο για τη γη….

Σαρανταδυό ανέβηκαν….

Δεν ξεχώριζα τον συνοδό

από τον καινουριοφερμένο.

Στα λευκά… όλοι στα λευκά,

που χρύσιζαν…. 

Μόνο στα μάτια διέφεραν,

γαλανά των Αγγέλων

καστανά και μαύρα γαλανά και πράσινα

του Κωστή, της Όλγας, της Ευανθίας, του Ηλία….

Μα σε όλα τα μάτια το ίδιο χαμόγελο,

το ίδιο κοκκίνισμα στα μάγουλα,

η ίδια ευτυχία στην καρδιά.

Χειλάκια σαν τριαντάφυλλα,

αβασάνιστα από του έρωτα τα πάθη,

χεράκια άμαθα,

καρδούλες απονήρευτες….

Άνοιξε πάλι η πύλη τ' Ουρανού…

στη σειρά τους περίμεναν

εκατοντάδες άγγελοι σκουρόχρωμοι,

ο Αχμέτ… η Ζαΐρα…ο…ο…η…[*]

έγιναν ένα με τα τραγούδια τους

μια συντροφιά μεγάλη....

Χαρούμενοι πήραν το δρόμο για πάνω…
Όλα τους πίσω άφησαν

το αίμα, τον πόνο,

οι ψυχές

δεν ακρωτηριάζονται,

δε μολύνονται.

Δεν θυμούνται

οι ψυχές στον Παράδεισο…

ξεχνούν θορύβους, ψέματα,

αθλιότητα,

τη δική μας αθλιότητα

των νεκροζώντανων….

[*] μαίνεται ο πόλεμος στο Ιράκ

περισσότερα στο χαμομηλάκι